Dinozaur jest ogromny w porównaniu do mrówki.

To znaczy, konkretnie, był ogromny. Ale nie czepiajmy się szczegółów 🙂

Czy mimo to mrówka może dogadać się z dinozaurem?

Otóż - nie wiadomo. Nie ma tego jak sprawdzić. Ale logicznie rzecz ujmując, chyba nie bardzo. Mrówki "rozmawiają" językiem feromonów. Dinozaury ryczą, buczą i pochrząkują.

Dzieci z tego nie będzie.

Przypuśćmy jednak, że pewnego razu, miliardy lat temu, pewien dinozaur, próbując wydłubać swoimi niezgrabnymi pazurami kawałek mięsa, który utkwił mu między zębami, zauważył kilka mrówek, które - chociaż powoli - to jednak poradziły sobie z tym zadaniem dużo lepiej.

Tak się zaczyna opowieść autorstwa Cixin Liu (tak, to ten od "Problemu trzech ciał"!) pod tytułem "Of Ants and Dinosaurs", którą niedawno skończyłem czytać.

Książka jest alegorią naszej współczesności. Nauka, religia, polityka, zbrojenia, ekologia - wszystkie te elementy wymieszane i kotłujące się na 256 stronach tej napisanej w 2004 powieści.

Jednym z filarów mojej prywatnej życiowej filozofii jest trzymanie się z daleka od polityki i religii. Ale tutaj popełniłem wyjątek i książkę skończyłem. Nie dlatego, że nagle zacząłem się tymi tematami interesować - o, nie. Nadal uważam, że owszem, są to ważne zagadnienia, ale pozwolę się w nich babrać innym, bardziej predestynowanym do tego ludziom. Książkę przeczytałem, bo po prostu dobrze wchodzi. Jest raczej minimalistyczna - poza mrówkami i dinozaurami nie ma w niej żadnych innych postaci, fabuła skupia się zawsze na jednym, konkretnym problemie i z kolejnymi rozdziałami zgrabnie przesuwa się z jednego obszaru w drugi. Dobrze (choć w uproszczeniu) pokazuje różne mechanizmy społeczne. Często widzimy, jak "proste" rozwiązanie jednego problemu natychmiast stwarza inny, dużo większy, o którym nikt zawczasu nie pomyślał.

A na koniec okazuje się, że to wcale nie był meteoryt!

Prywatnie "Of Ants and Dinosaurs" oceniam na 8.5/10. Nie jestem pewien, czy do niej wrócę, ale zdecydowanie polecam.