Po dwóch godzinach walki udało mi się wreszcie skonfigurować drugi punkt dostępowy w domku, dzięki czemu mam teraz pełne pokrycie sygnałem WiFi.

Wbrew pozorom konfiguracja takiego dziada jest całkiem prosta. Trzeba:

1. Wyjąć go z pudełka

2. Podłączyć do kompa

3. Zakląć szpetnie

4. Podłączyć dziada do prądu

5. Zakląć szpetnie raz jeszcze

6. Włączyć kompa

7. Spróbować zalogować się na interfejs administracyjny pod 192.168.1.1

8. Zorientować się, że pod tym adresem zgłasza się oryginalny punkt dostępowy UPC

9. Zakląć szpetnie.

10. Rozejrzeć się bezradnie

11. Wyjąć z pudełka instrukcję obsługi

12. Zalogować się pod 192.168.2.1 z hasłem administracyjnym podanym w instrukcji obsługi

13. Wybrać losowo jeden z siedmiu dostępnych trybów pracy, pogapić się na milion dziwnych opcji

14. Zajrzeć do instrukcji obsługi raz jeszcze.

15. Zakląć szpetnie.

16. Poguglać.

17. Wyguglać instrukcję ustawienia skrzyneczki w tryb Universal Repeater.

18. Poustawiać wszystko jak w przykładzie online.

18.

19.

ech, nie chce mi sie już pisać szczegółowo, w każdym razie, w okolicach punktu 117 ("zakląć szpetnie") wydarza się wreszcie:

1. Uświadomić sobie, że liczba wykonanych zmian w konfiguracji repeatera przekroczyła właśnie poziom krytyczny.

2. Z gromką kurwą na uściech tudzież lekkim obłędem w oczach, wsadzić na 15 sekund długopis w dziurkę resetującą.

3. Ponapawać się świeżo zresetowanym urządzeniem.

4. PRAWIDŁOWO zaaplikować opcje tak jak jest to opisane na stronie producenta.

5. Przetrzeć trzykrotnie oczy ze zdumienia, albowiem ... zabanglało. Uff.

Dla potomności napiszę jeszcze, że opisywane urządzenie to Edimax EW-7206PDg, maleńka biała skrzyneczka z antenką. Najtańszy repeater WLAN jaki udało mi się znaleźć w okolicy.

I pomyśleć, że jeszcze parę lat temu byłem certyfikowanym instruktorem Cisco...

Dobranoc.