Jedna z moich ulubionych piosenek Czerwonego Tulipana. Niezbyt może optymistyczna, ale trafia w samo sedno.

*Zabiegani, uwikłani w setki małych głupich sprawek, *

*Zagubieni, uwięzieni w szarych klatkach własnych domów, *

*Zamieniamy się powoli w pusty sezam. Pustka boli. *

*Zastraszeni, zadręczeni dniem kolejnym takim samym, *

*Umęczeni, rozdrażnieni stanem swoich własnych nerwów, *

*Zamki z lodu stawiamy w stos ofiarny. Przegrywamy. *

*Nieszczęśliwi, pamiętliwi, ból doznany bunty rodzi, *

*Uszczypliwi i krzykliwi złością się bronimy własną, *

*Spać kładziemy się samotni i wstajemy tacy sami. *

*Tylko jak się z tego wyrwać?! *

*Tylko co ze sobą zrobić, *

*Kiedy dłonie wyciągnięte w pustkę krzyczą?! *

*Tylko jak mam to wytrzymać?! *

Co ze sobą zrobić?!